Annemie Struyf gaat op zoek naar boeiende vrouwen

'De president vroeg me ten huwelijk'

Ze slaapt tussen de ratten in Nepal, baadt in de luxe bij Imelda Marcos op de Filipijnen en krijgt een huwelijksaanzoek van de president van Oost-Timor. Annemie Struyf reist naar alle uithoeken van de wereld om boeiende vrouwen te portretteren.

Vrouwen spelen bijna altijd een hoofdrol in het werk van journaliste Annemie Struyf, bekend van het boek Insjallah mevrouw en de aangrijpende tv-serie De moeder van mijn dochter, waarin ze de roots van haar adoptiedochter in Kenia belichtte. In de achtdelige reeks Ladies first portretteert ze voor het eerst ook presidentsvrouwen en koninginnen.

Waarom zoekt u nu ook bekende vrouwen op?

Annemie Struyf: 'Ik heb bijna altijd gewerkt met onbekende mensen. Dat is heel puur, omdat zij hun verhaal voor de allereerste keer kunnen vertellen en er is niets mooiers dan dat. Alleen stelde ik vast dat hun verhaal ook heel vaak gaat over macht en het gebrek aan macht. Ik wilde daarom graag eens horen hoe dat zit bij de vrouwen die veel macht hebben of heel dicht bij de macht zitten.'

U vindt die presidentsvrouwen en koninginnen daarom niet interessanter dan gewone mensen?

'We kijken altijd heel erg op naar machtige vrouwen en mensen die in de media komen. Maar als je ze van dichterbij gaat volgen en kijkt hoe ze leven, wat ze doen en wie ze zijn, dan is dat vaak heel ontluisterend. Hun leven wordt trouwens vaak door het toeval bepaald: op het juiste moment en op de juiste plaats de juiste mensen tegenkomen. Ik kan erover meespreken want ik kreeg een huwelijksaanzoek van José Ramos-Horta, de president van Oost-Timor.'

De opvallendste vrouw in de reeks is de beruchte Imelda Marcos, twintig jaar lang de 'first lady' van de Filipijnen.

'Ik herinner me nog hoe haar paleis werd bestormd en hoe de wereld die 3.000 paar schoenen ontdekte. En dan ineens kom je, zoveel jaren later, tot de vaststelling dat die vrouw nog leeft. Ze is heel diep gevallen en terug opgestaan.'

'Aan de andere kant breng ik ook het verhaal van een Afghaanse vrouw die een schrijnwerkerij voor weduwen op poten heeft gezet. Een vrouw die objectief gezien in een totaal machteloze positie zit. Toch realiseert ze prachtige dingen en weet ze zichzelf op die manier een zekere macht toe te eigenen. Dat terwijl een koningin in Swaziland leeft als een gevangene in het koninklijk paleis. Zonder toestemming van de koning kan ze het paleis niet verlaten. Macht en onmacht zijn relatieve begrippen.'

Had u uw kinderen niet gezworen nooit meer naar Afghanistan te reizen, omdat u er vier jaar geleden met fotografe Lieve Blancquaert door een gewapende meute werd overvallen?

'Ja, maar daar heb ik toen voor het eerst ook gevoeld: hadden we hier een camera gehad, dan hadden we een verhaal kunnen brengen dat met de pen niet te beschrijven is. Daarom wou ik het nog één keer proberen, mét een cameraploeg. Dat zal wel met journalistieke gedrevenheid te maken hebben.'

Toch bent u ook op de grenzen van het medium televisie gebotst.

'Televisie is een heel indringend maar soms ook een heel onbeleefd medium. Niet zelden komen de mensen met de interessantste verhalen als de camera stopt met draaien. De impact van het beeld is fantastisch, maar je betaalt er een prijs voor: als het beeld er niet is, dan heeft het niet bestaan. Bovendien duurt een verhaal op tv maar 40 minuten, terwijl er nog zoveel is dat ik wil vertellen. Daarom schrijf ik er ook een boek over. Dat komt uit in april.'

'Ladies first', elke maandag om 20.40 uur op Eén. Vandaag: Sandra Roelofs, presidentsvrouw van Georgië.

 Leo Bonte

17/03/2008

Bron : Het Nieuwsblad

Archief - Home