'Ik wil iets doen voorde mensen'

Gentenaar Christophe Lambert richtte in India een weeshuis voor meisjes op 

Christophe Lambert woont in Sint-Amandsberg. Hoewel,... een flink deel van het jaar verblijft hij in India, waar hij en zijn vrienden een weeshuis voor meisjes oprichtten en waar nu hard wordt gebouwd aan een ziekenhuis. Eva David is een Gentse jongedame die al eens ging kijken naar wat ginds allemaal gebeurt. Ze adopteerde er meteen, financieel, een meisje. 
Christophe Lambert werd geboren in 1965. Hij studeerde Economie in Antwerpen en haalde later ook nog twee MBA's in Amerika. Hij kon meteen aan de slag bij het toenmalige Gemeentekrediet. Maar erg lang duurde zijn carriŤre als economist niet... 

'In 1992 begon ik te reizen. Vooral Zuidoost-AziŽ wekte mijn interesse. De geschiedenis van dat stuk van de wereld had ik als jongeman altijd gevolgd. Toen ik kind was, speelde de Vietnamoorlog een belangrijke rol in de nieuwsberichten. Ik ging door AziŽ reizen, ik genoot, maar ik kwam algauw tot de conclusie dat ik ginds ook iets nuttigs wilde doen. Ik had echt een leuke job bij het Gemeentekrediet, maar ik heb die stopgezet. Ik dacht, wanneer ik deze job heel mijn leven blijf doen, is er zoveel dat ik zal missen. Ik wilde meer van de wereld zien.'

Een gedurfde beslissing voor een jongeman... 

Christophe Lambert: 'Ik beloofde mezelf ťťn grote reis en nadien zou ik de balans opmaken. Ofwel zou het een mooi sabbatjaar zijn geweest, ofwel zou ik mijn leven definitief in een andere plooi gooien. Eind 1997 reisde ik voor een jaar naar India. Het resultaat is gekend. Ik maakte daarna een boek, India, een blik in de spiegel, dat bij Lannoo werd uitgegeven.'

Maar ook reizigers moeten brood op de plank krijgen.

'Ik schrijf nogal vlot en ik leerde fotograferen op niveau. Mijn eerste journalistieke kans kreeg ik bij het toenmalige tijdschrift Eos. Na verloop van tijd kwamen daar nog vijf magazines bij en op die manier kon ik mijn leven zo indelen dat ik nu zes maanden op reis ben en zes maanden schrijf.'

India pakte je bij je geweten? 

'Inderdaad. Ik wilde snel meer dan zomaar wat rondtrekken. Ik wilde me engageren, iets doen voor de mensen.'

Moet je dan de taal niet spreken? 

'Dat land heeft talloze talen. Ik ken natuurlijk een reeks basiswoorden en -zinnetjes, maar met Engels en een beetje woorden van ter plekke kan je doorgaans wel contact leggen. Dat opent vele deuren. Aanvankelijk maakte ik postkaarten van de regio en verkocht die om projecten te steunen die de kinderprostitutie bestrijden. In Thailand, in de Filipijnen, ook in India bloeit de kinderprostitutie en ik hielp er mee aan preventief werk.'

Wanneer rijpte de idee voor de oprichting van een weeshuis? 

'Ik leerde dat in India het lot van vele jonge meisjes heel hard kan zijn. Ze dienen in vele gemeenschappen vooral om te worden uitgehuwelijkt. Mensen zijn daar in al hun armoede vooral met de bruidsschat bezig. Soms worden de meisjes als baby vermoord of, vroeger nog, geaborteerd. Velen mogen niet studeren en moeten als kind al gaan werken. In bepaalde dorpen zijn er geen of nauwelijks huwbare meisjes. En dat leidt dan weer tot verkrachtingen, tot drugsmisbruik,...'

'Ondertussen verzamelde ik geld en in 1999 werd de eerste grond gekocht. Uiteraard diende een hele papiermolen te worden doorworsteld, maar in 2002 werd gestart met de bouw van een weeshuis. We boorden eerst een waterput met de 2.500 euro die we van de Tony Fakkel Award-stichting kregen. De bouw van het tehuis werd mee gerealiseerd door de steun van de provincie West-Vlaanderen. Zij gaven een subsidie van 12.500 euro aan het project. Sint Paul's Home for Children is inmiddels een feit, in Uthani, een dorpje tussen de grote tempelsteden Kumbakonam en Thanjavur in Tamil Nadu (Zuid-India). In 2005 ontvingen we het eerste weeskind. We startten met 12 weeskinderen. Dat zijn er inmiddels 55 geworden.' 

Wie zijn er welkom? 

'Het moeten wezen zijn, of halfwezen. We moeten dat criterium gebruiken, willen we geen overrompeling meemaken. Er zijn twee leraressen van ter plekke die ons meehelpen, en we willen zoveel mogelijk onszelf beredderen. We bezitten onze eigen rijstvelden zodat we nooit zelf rijst moeten kopen. We hebben een moestuintje, we willen volgend jaar een boerderijtje opstarten.'

Wie betaalt dat allemaal? 

'De vzw Vanakam zamelt fondsen in hier bij ons. Donateurs kunnen betalen voor de studies van een kind ŗ rato van - voorlopig - 1euro per dag. Ik nodig iedereen uit om ter plekke eens te komen kijken.'

Eva, jij reisde naar India om er de sfeer te proeven.

Eva David: 'En eind dit jaar ga ik al terug. De grootste troef van het weeshuis is dat de meisjes er gelukkig zijn. Je ziet dat daar, je voelt het meteen aan. Ik heb me financieel geŽngageerd voor de studies van een meisje dat Anupriya heet. Ik zie ze nu opgroeien, ik volg van ver hoe ze evolueert, hoe ze studeert,... dat doet deugd, het gevoel dat je echt iemand van vlees en bloed helpt. Binnenkort vat een der meisjes hogere studies aan. Ze wil verpleegster worden.'

Christophe: 'Wij zijn een ziekenhuis aan het oprichten. Stel je voor dat onze leerlinge straks als verpleegster komt werken in ons hospitaal. Dan is de cirkel rond. Het veldhospitaal zal vooral aan de noden van de plattelandsbevolking verhelpen. Heel wat kinderen sterven immers nog jaarlijks ten gevolge van voor ons vrij banaal geworden kwalen. Buikloop, infecties, gebrek aan hygiŽne, slangenbeten... Het is maar een greep van kwalen die jaarlijks nog aan duizenden kinderen het leven kost. Ook jonge moeders sterven nog regelmatig door gebrek aan medische ondersteuning in het kraambed. Let op, ik doe dit niet allemaal alleen. Ik doe het meeste samen met vriend en medeoprichter van Vanakam: Sam Paret.' 

Eva, beleefde je een cultuurshock in het broeierige India? 

Eva: 'Niet echt, ik was vooral getroffen door het positieve en opbouwende werk in het weeshuis. Ik hou van persoonlijke betrokkenheid bij het engagement. Christophe is een vriend en dankzij hem ben ik er geweest. Ik zag de meisjes ter plaatse, ik merkte dat ik echt iets kan doen, iemand kan helpen. Ik denk dat het belangrijk is dat de mensen die steunen, op regelmatige basis zien hoe het weeshuis, en straks ook het ziekenhuis, evolueren. We zien foto's van de opgroeiende meisjes, we zien filmpjes van de werken aan het hospitaal. We zien hoe het allemaal opschiet. Telkens Christophe naar ginder trekt, brengt hij iets visueels mee, zodat de sponsors van hier zien wat er met de giften gebeurt. Vlamingen zijn gul maar kritisch, en terecht.'

Hoe wordt een Gentenaar adoptieouder van een kind uit India? 

Christophe: 'De voorwaarden zijn heel simpel. We hebben eerst een verkennend gesprek met de persoon die een kind van bij ons financieel wenst te adopteren. Tijdens dit gesprek leggen we uit hoe de adoptie in zijn werk gaat. Aan de hand van de door ons opgestelde dossiers van de kinderen, kan de kandidaat vervolgens zelf een kind selecteren. Deze kinderen kunnen - voor alle duidelijkheid - enkel financieel geadopteerd worden. Er mag geen misverstand over bestaan dat de adoptieouder denkt dat het kind ooit naar BelgiŽ zou kunnen komen. Dit is geenszins de bedoeling. We werken aan een betere toekomst voor de kinderen in hun thuisland.' 

'Een keer per jaar doet de adoptieouder een storting van 375 euro. Dit dekt alle kosten, van eten tot kleding, tot schoolgeld en schoolbenodigdheden, medische zorgen indien nodig, transport van en naar de school. Kortom alles. Hij kan, indien hij het wenst, uiteraard het kind ter plaatse bezoeken. Hij zal een ingekaderde foto van zijn pleegkind ontvangen en regelmatig nieuws krijgen over zijn pleegkind. Wie na een jaar de adoptie wenst stop te zetten, moet dit uiterlijk de negende maand schriftelijk meedelen. Wie dit niet doet, wordt verondersteld het kind voor het volgende jaar nog te steunen. Wij zijn verplicht deze clausule in te lassen om te vermijden dat kinderen plots zonder adoptieouder zitten en financieel niet meer gesteund worden.' 

Eva: 'En we verkopen ook wijn met gepersonaliseerde etiketten op. Je kan een fles of een kist kopen met daarop de foto van het meisje dat ik adopteerde. Leuk hť? Details vind je op de website van Vanakam. Ik ben ervan overtuigd dat er nog veel Gentenaars bereid zijn om dit project van echte mensen voor echte mensen te steunen. Vanuit Gent iets doen voor India, dat geeft een warm gevoel.'

www.vanakam.be www.christophelambert.be

15/01/2008

Bron : Het Nieuwsblad

Archief - Home