Filippijnen: achter de schermen van de globalisering

Niet enkel ongeschoolde arbeiders en poetsvrouwen, maar ook Filippijnse dokters en verpleegsters zijn gegeerd in het buitenland. De eigen gezondheidszorg lijdt eronder. Het medische personeel komt, ondanks de massale noden, niet aan de bak in eigen land. Uitgaven voor gezondheidszorg worden teruggeschroefd. De regering geeft ondertussen de hoogste prioriteit aan het defensiebudget. 

 Op het vliegtuig naar de Filippijnen leer je eigenlijk al heel wat over het land van bestemming. Vanaf de overstap in Bahrein zit het vliegtuig vol Filippijnse gastarbeiders die even naar huis terugkeren. In de Filippijnen leren we dat goedkope arbeidskrachten het belangrijkste Filippijnse exportproduct vormen. De achterblijvende gezinnen zijn voor hun overleven vaak aangewezen op dollars die naar huis worden opgestuurd. De Filippijnse regering promoot werken in het buitenland, wegens de instroom van buitenlandse valuta. Maar werken in het buitenland biedt geen zekerheid op lange termijn. Chinese gastarbeiders werken immers nog goedkoper dan Filippino’s.

 Manilla

De hoofdstad Manilla is enorm hectisch. Wolkenkrabbers, torenhoge reclames en massa’s krotten langs gitzwarte rivieren heten ons welkom... De horizon is gehuld in een gele smog, ademhalen gaat moeilijk. De stad barst uit haar voegen: auto’s, bussen en vrachtwagens voeren een niet-aflatende strijd voor een plekje op de dichtgeslibde wegen.

En toch. Manilla is een stad van tegenstellingen. Je vindt er oases van rust, waar het goed is om te leven. En waar je je goed kan laten verzorgen als je ziek bent. Bij de CHD (Council for Health Development) leren we meer over de nauwelijks bestaande gezondheidszorg voor de minder bemiddelde burger. We zien dat mensen enkel worden beademd indien ze voldoende familieleden hebben die elkaar aflossen bij de handpomp. In één ziekenhuisbed liggen soms twee patiënten. Voor alles moet betaald worden. Veel arme Filippino’s sterven dan ook aan perfect behandelbare ziektes… Het cijfermateriaal konden we op voorhand bestuderen, maar op reis doorheen de Filippijnse archipel krijgen de mensen achter de cijfers een gezicht.

In Manilla bezoeken we ook ‘Gabriela’, een vrouwenorganisatie die actief is in de krottenwijken. Er worden cursussen gezondheidszorg georganiseerd, voor een groeiende groep behoeftigen. De initiatiefnemers zien voorlopig weinig beterschap. De armoede op het platteland drijft de bevolking naar de stad. Sloppenwijken barsten uit hun voegen. De mondialisering zorgt er ondertussen voor dat steeds meer industrie wordt gedelokaliseerd. Vietnam en China produceren namelijk tegen nóg lagere kostprijzen. Een economisch systeem dat meer en meer mensen dwingt om op vuilnisbelten te leven, verliest zijn legitimiteit. Hier wordt niemand beter van.

verslag: Herman Janssens (Inleefreiziger Filippijnen)

19/09/2007

Bron : 11.be

Archief - Home