Peter Feijen schuldig aan doodslag op Filipijnse vriendin

Dodelijk jaloers

Peter Feijen heeft zijn vriendin Katherine Schelfout gewurgd en doodgeslagen. Slechts zeven van de twaalf juryleden waren daar vrijdagavond van overtuigd, maar de drie beroepsrechters - die in zo'n uitzonderlijk geval ook hun stem moeten uitbrengen - sloten zich aan bij de meerderheid. De juryleden hadden amper een uur nodig om de hete aardappel naar de rechters door te schuiven. Had de uitslag zes-zes geweest, dan was Feijen een vrij man. Maar nu vorderde openbaar aanklager Ann Stubbe 20 jaar. 

De assisenjury die over het lot van Peter Feijen moest oordelen, is vrijdagavond met de grootste vraagtekens aan haar werk begonnen. Want in plaats van veel wijzer te worden, hebben de twijfels en onzekerheden zich tijdens het proces alleen maar opgestapeld. Met als finale uitschieter het rekwisitoor van openbaar aanklager Ann Stubbe, die - tot verbijstering van de propvolle assisenzaal - met een totaal nieuwe thesis op de proppen kwam. Advocaat Jef Vermassen, die de nabestaanden verdedigde, kon er niet mee lachen. 

Anderhalf jaar lang hebben de speurders geprobeerd Peter Feijen op de knien te krijgen met de vaststelling dat er in de nacht van 8 november 2004 een onverklaarbaar gat van zes minuten in zijn tijdsgebruik zit. Bij zoverre dat de 22-jarige student uit Hamont Achel aan zichzelf begon te twijfelen. ,,Ik herinner me niet dat ik haar gedood heb, maar ik krijg schrik dat ik het wel gedaan heb'', flapte hij er in opperste verwarring uit. 

De jongeman herinnerde zich wel nog hoe hij tijdens een kroegentocht in de Gentse studentenbuurt zware ruzie kreeg met zijn vriendin, hoe hij haar in de buurt van het Citadelpark achterliet en hoe hij op zijn stappen terugkeerde toen ze hem via de telefoon liet weten dat hun relatie definitief voorbij was. ,,Ik ben haar toen vergeefs gaan zoeken'', beweert Feijen. Maar van dan af dan laat zijn geheugen hem even in de steek. 

,,Dat zijn wel uitgerekend de zes minuten waarop Katherine achter een seniorenzaaltje geslagen en gewurgd werd'', zei advocaat Jef Vermassen met het lijvige onderzoeksdossier in de hand. Maar tot zijn ontzetting veegde openbaar aanklager Stubbe datzelfde dossier compleet van tafel. 

,,Vergeet die zes minuten. Ik denk dat Feijen haar pas later in de nacht gewurgd heeft'', zei ze plots. Alle onderzoeken van gsm-verkeer en de plaatsbepalingen via gsm-masten, waarover urenlang gediscussieerd werd, mochten meteen in de prullenmand gekieperd worden. 

Broek gescheurd

Advocaat Filip Van Hende aanvaardde dat geschenk met dank. Want het enige wat restte, waren - weliswaar sterke - vermoedens en veel twijfels, maar geen enkel hard bewijs. ,,Dat is ook niet nodig'', stelde Vermassen de jury gerust. ,,Al wat telt, is jullie innerlijke overtuiging. En die wijst recht naar Peter Feijen, want hij was de enige die een motief had. Katherine is niet bestolen of verkracht, dus een roof- of een lustmoord mag u vergeten'', zei de advocaat, die ditmaal wel volmondig bijgetreden werd door de aanklager. 

,,Momentje'', reageerde Van Hende boos. ,,Volgens de wet moeten de juryleden wel degelijk alle bewijsstukken afwegen. En als ze twijfelen, moeten ze Peter Feijen laten gaan.'' 

,,En wat dat motief betreft: heeft meester Vermassen nog nooit gehoord van een mislukte roof- of lustmoord? Haar rits was toch open en haar broek was toch gescheurd? Is het zo denkbeeldig dat de dader plots opgeschrikt werd en op de vlucht is geslagen?'' 

Van Hende kon niet voorbijgaan aan de onuitwisbare indruk die de diepbedroefde ouders van Katherine Schelfhout nagelaten hadden op de jury. ,,Ik heb daar alle respect en het grootste medeleven voor. Maar het is niet omdat de familie veel of weinig leed heeft dat Peter Feijen schuldig of onschuldig is.'' 

Zelfmoordplannen

Jef Vermassen riep dat onmetelijk verdriet in om Peter Feijen tot een ultieme bekentenis te bewegen. Hij werd zelfs heel emotioneel toen hij een afscheidsbrief van Katherine voorlas. Twee maanden voor haar dood liep het meisje met zelfmoordplannen rond omdat ze haar ouders telkens weer teleurstelde en omdat ze niet in staat was een duurzame relatie op te bouwen. ,,Het spijt me dat ik niet de ideale dochter en vriendin ben'', schreef ze toen. 

,,Ze was emotioneel kapot omdat ze Peter niet gelukkig kon maken. Ze had zelfs al de muziek voor haar begrafenis gekozen'', zei Vermassen, vechtend tegen zijn tranen. 

Daarna herpakte hij zich en richtte zich tot Feijen. ,,Ge zit hier om voor uw toekomst te vechten. Wel, ik waarschuw u: wat de uitspraak ook is, ge zult uw geweten nog wel tegenkomen. Als ge veroordeeld wordt, dan zal men je na een derde van de straf vragen of je tot inkeer bent gekomen. Ik verzeker u, dan bekennen ze allemaal, want anders kom je niet vrij. Die commissie zal uw leugens niet slikken.'' 

,,Als je daarentegen vrijgesproken wordt, denk dan vooral niet dat uw toekomst gered is. Want uw leven zal nooit meer hetzelfde zijn, nergens zult ge nog sociaal aanvaard worden. Omdat iedereen in zijn hart weet wat ge aangericht hebt. Daarom vraag ik het u nog n keer. Kom met jezelf in het reine: als je Katherine graag gezien hebt, gun haar ouders dan het kleine beetje rust waar ze nu al zo lang om smeken.'' 

Peter Feijen kwam hem niet tegemoet. ,,Ik leef mee met de ouders en de familie. Het spijt me verschrikkelijk dat ik haar die nacht alleen achterliet, maar ik heb haar niet gedood.'' 

Ronny Schelfhout, vader van Katherine, was na de uitspraak kapot van het verdriet en de spanning. ,,Ik kan niet opgelucht of tevreden zijn. Ik heb geen enkel gevoel meer. Morgen gaan we naar haar graf. Daar, bij Katherine, voel ik wel nog iets."

24/06/2006

Bron : Het Nieuwsblad

Archief - Home