Expeditie Robinson is straffer, harder, meedogenlozer

Het is een hecht groepje dat zich aandient op de luchthaven van Manilla. Oude bekenden - niet allemaal de beste vrienden - maar met één enorme band: ze zijn allen ex-deelnemer aan Expeditie Robinson en klaar om de strijd een tweede keer aan te gaan in een All stars-editie.
Geen weerloze bleke wezens, die arriveren op de luchthaven, maar gehaaide dames en heren met ervaring en vooral: niet van plan om zomaar in de vallen te trappen van nijd, afgunst en stomme meningsverschillen die de programmamakers uitzetten. ,,We zullen meer moeite hebben om ze te pakken'' , weet Marjolein Van Westerloo van productiehuis Strix.

Deze Robinson wordt ánders, benadrukken de programmamakers. Zit er dan sleet op de formule? Dat in het najaar alweer een nieuwe reeks gepland staat bewijst dat men er nog altijd in gelooft. Toch waren de kijkcijfers van de laatste reeks - de eerste keer op Kanaal Twee - lager dan voordien. Zou het feit dat VT4 heel slim de topper Lost had tegengeprogrammeerd de enige verklaring zijn? Een All stars-editie is op veilig spelen: de toppers samenbrengen en een reeks maken die nog straffer, nog harder, nog meedogenlozer wordt. Om de honger aan te scherpen voor de volgende reeks.

Back to basics

En dus krijgen de kandidaten het straks extra zwaar. Er moet geknokt worden voor elk stukje comfort dat in vorige reeksen standaard was: geen wok, geen rijst, geen meel. Tenzij ervoor gewerkt wordt. Ook de proeven worden zwaarder. De strafste games uit vorige reeksen duiken opnieuw op, vaak met nog een schep erbovenop. Ze moeten er maar tegen kunnen, deze oude rotten. En dat weten ze. Maar ze zijn er niet allemaal rouwig om. ,,Laat het maar zwaar zijn'', zegt Mick Van Poelvoorde net voor de start. ,,Ik wil naar de finale met sterke survivors en niet met koekentrienen.''

De toon wordt gezet met een helse start. Van Manilla worden de kandidaten naar El Nido gebracht, een onooglijk dorpje in het noorden van het eiland Palawan, een van de mooiste plekken van de Filipijnen. Alle clichés van paradijselijke eilanden zijn er met stip aanwezig: witte stranden, helblauw water, palmbomen en een ongenadig stralende zon.

De productieploeg logeert in het schitterende El Nido Resorts, een handvol paalwoningen in een baai, waar na een simpele vingerknip een mangosapje voor je klaar staat. Daar merken de kandidaten weinig van. Na de slopende reis - dertien uur vliegen van Amsterdam naar Manilla en nog een paar uur binnenlandse vlucht - wacht hen op El Nido Airport de eerste verrassing: ze gaan niet zoals andere jaren eerst een nachtje op hotel, maar mogen met hun suffe kop meteen de boot op naar 'hun eiland'. ,,Dit is back to basics jongens'', zegt Van Westerloo, niet zonder leedvermaak. De kandidaten nemen het gelaten op. Dat ze in deze reeks speciallekes mogen verwachten, beseffen ze. Net zoals ze de manier waarop ze afgeschilderd worden voor lief moeten nemen. ,,Die mensen maken televisie'', zegt Jakobien Huisman. ,,Je moet daarin meegaan.''

Pionnetjes in een spel

En dus laten ze zich gewillig de zee in drijven - een nat pak van bij de start - en klauteren ze aan boord van een bootje. Het circus rondom hen zijn ze al gewend. Cameraploegen op het strand, in het water, op de boot... Al hun bewegingen worden nauwlettend in de gaten gehouden. Als het moet, doen ze een scène wel opnieuw. Het blijft tv, jongens.

Als ze uit het zicht verdwijnen, zit de eerste draaidag erop. De ploeg verdwijnt naar het resort. Maar voor de kandidaten begint het spel daar écht. Elke beweging wordt gevolgd. Elke uitspraak gehoord, gewogen en in het voordeel van de camera beslecht. ,,Ze kiezen je voor je karakter, je gezicht en hoe je op tv overkomt'', zegt Björn Lemeire. ,,Je bent een pion die ingezet en uitgespeeld wordt. Je moet bereid zijn om dat te verdragen.''

Taaie tantes

Pas drie dagen later - bij het eerste spel - zien we de kandidaten terug. Wat tot dusver is gebeurd, daar heeft de meegereisde pers het raden naar. Top secret. We gaan dus af op wat we zien. Dat het taaie tantes zijn, denken we. De honger kan hen nog niet deren, de sfeer zit nog altijd goed. Terwijl presentatoren Ernst-Paul Hasselbach en Lotte Verlackt in de schaduw van een exotisch sapje nippen, doorstaan ze in de verzengende hitte de beruchte evenwichtsbalk, één van de zwaarste proeven uit de geschiedenis van het spel. De afvallers hokken samen in de schaduw. En lachen en giechelen en supporteren. Eén groep zijn ze nog, waar ogenschijnlijk maar moeilijk een speld tussen te krijgen valt. Dat het toch zal gebeuren, is onvermijdelijk. Peis en vree, dat pakt niet op tv. Benieuwd hoe dit afloopt.

Expeditie Robinson - De strijd der titanen, vanaf donderdag 6 april, KanaalTwee, 21.15 uur. Herhaling op zondag om 19.05 uur

Vanaf morgen: wekelijks het Robinson-dagboek van Lotte Verlackt.

Annelies RUTTEN

05/04/2006

Bron : Het Nieuwsblad

Archief - Home