"Ze kon niet tegen onrecht''

Ouders en vriend rouwen om verdronken India

,,Je ziet in een droom je dochter uit het water klimmen en bij boeren opgevangen worden'', vertelt een emotionele Sonja Tranchet. Maar die hoop werd een illusie. Moeder Sonja, vader Juan en vriend Dirk getuigen over hun India Carreras (22), het KAJ-meisje uit Heusden-Zolder dat eind juli samen met haar vriendin Kelly Smets uit Nieuwerkerken tijdens een inleefreis op de Filippijnen verdronk. ,,Wat het meeste pijn doet, is dat ze nog zoveel plannen had.''

Morgen, donderdag, vindt in de kerk van Heusden-centrum (Limburg) de uitvaart plaats van India. Zij verdronk op 30 juli samen met Kelly Smets uit Nieuwerkerken. Kelly wordt vandaag begraven. In een gesprek met onze krant getuigen vader Juan Carreras, moeder Sonja Tranchet en vriend Dirk Bergs over de gedrevenheid waarmee India zich inzette voor de minstbedeelden in de samenleving.

Vriend Dirk Bergs: ,,In een laatste mail schrijft India dat deze inleefreis in de Filippijnen niet te vergelijken is met de reizen die ze eerder samen maakten. Ze spreekt haar bewondering uit voor de arbeiders die al zeven maanden op de stoep voor de fabriek slapen, een fabriek die hen onderbetaalt.''

,,In die mail vertelde ze ook dat ze nooit meer op hotel zou slapen. Ik slaap wel op straat, want ik vind het decadent in een hotel te overnachten, terwijl er vlakbij mensen in krotten wonen.''

  Was India altijd al zo begaan met het lot van de armen? Zij volgde toch een opleiding pr en onthaal en dat is een heel andere wereld. Moeder Sonja Tranchet: ,,India stelde vrij snel vast dat deze opleiding niet overeenstemde met haar levensvisie. Zij zei altijd dat het een nuttige ervaring was. Maar ze zag zichzelf niet als hostess werken. Uiteindelijk ging ze professioneel aan de slag bij KAJ-Limburg.''

  Wat motiveerde haar om met jongeren te werken? Sonja Tranchet: ,,Ze vond dat iedereen dezelfde kansen moest krijgen om zich te ontplooien. Ze wilde dat iedereen in haar omgeving blij en gelukkig was. Iedereen, hoe anders hij of zij ook was, verdiende evenveel respect.''

  Was dit de eerste inleefreis die ze meemaakte? Sonja Tranchet: ,,Het was de eerste keer dat ze in opdracht van de KAJ aan zo'n project meewerkte. Begin dit jaar zocht ze samen met Dirk naar haar roots in Paraguay. Haar vader, Juan, is van dat land afkomstig en zij heeft er haar familie leren kennen. Zij was trouwens fier op haar Indiaanse afkomst. Op een videofilm waar haar opa op staat, ontdekten we zeer veel gelijkenissen. Vooral op een moment dat hij naar de zon kijkt, zie je heel wat trekjes die India ook had.''

  De naam India is in dat opzicht veelbetekenend, niet? Waarom die naamkeuze? Vader Juan: ,,Aanvankelijk wilden we haar Virginia noemen, maar toen alles al op het gemeentehuis was geregistreerd, kwam Juan het ziekenhuis binnengestormd en zei dat ze India moest heten. Het was een ingeving van dat moment en hij wilde niet meer veranderen. Uiteindelijk hebben we alles nog kunnen regelen en nu heet ze officieel India Virginia Asucena. Die laatste naam is een witte lelie uit Paraguay. Juan zingt er trouwens ook een lied over. ''

  Juan is voortdurend op tournee met zijn ensemble. Waar bevond hij zich toen het nieuws over het ongeval jullie bereikte? Sonja Tranchet: ,,Juan verbleef zeven maanden in Paraguay. Het was trouwens in die periode dat India en Dirk ook naar ginder reisden. Op 30 juli omstreeks 23.15 uur kwam de politie ons melden dat India vermist was en dat 'men haar had zien wegdrijven'. Juan verbleef toen met zijn groep in Griekenland. Hij is zo snel mogelijk naar hier gekomen''

die haar helpen.''

  Zijn jullie altijd blijven hopen dat India en Kelly nog levend werden gevonden? Sonja Tranchet: ,,Alle instanties sterkten ons in de hoop dat ze nog leefden. Zij hebben ons zeer goed opgevangen. Bij de mensen van Buitenlandse Zaken konden we steeds terecht voor informatie. We kregen zelfs het privť gsm-nummer van een ambtenaar. Daarover hoor je ons dus niet klagen. Zelf bedenk je alle mogelijke scenario's. Je ziet je dochter uit het water klauteren en bij boeren terechtkomen die haar helpen.''

  Hoe steunden jullie elkaar? Sonja Tranchet: ,,De hele familie kwam hier bijeen. We gingen 's avonds op het terras zitten en staken een kaars aan die we op de Filippijnse avond van de KAJ kochten. Elke avond zaten we bij elkaar en vertelden over haar. Het ging er niet altijd verdrietig aan toe. India was iemand die graag plezier maakte. Zij had nogal wat typische uitspraken en die werden dan boven gehaald. Hoe dan ook, we bleven altijd hopen, ook al durfden we dat soms niet heel luid zeggen.''

  Bleef je nog hopen toen de twee lichamen werden gevonden? Sonja Tranchet: ,,Zolang je geen harde bewijzen in handen hebt, blijf je hopen. Op de lange duur hoop je zelfs op menselijke fouten en vergissingen bij de identificatie, hoewel je in je achterhoofd goed beseft dat de realiteit anders is.''

  Wat doet het meeste pijn bij dit verlies? Dirk Bergs: ,, Dat India nog zovele plannen had. Zij wilde nog zoveel verwezenlijken, maar dat kan nu niet meer. India was iemand die haar ideeŽn en projecten meestal zeer snel realiseerde. Ze bleef niet bij de pakken zitten. Bij de KAJ wilde ze zeker nog heel wat groepen opstarten in Limburg.''

  De begrafenisplechtigheid vindt donderdag om 10.30 uur plaats in de parochiekerk van Sint-Willibrordus in Heusden-centrum. De familie heeft de misviering volledig zelf uitgewerkt zoals India het zelf zou gewild hebben. 

door Marcel KUMPEN

13/08/2003

Bron : Het Nieuwsblad

Archief - Home